คำทักทาย

cover

บ้านผมเป็นร้านขายของชำประจำชุมชน สมาชิกในครอบครัวเลยเป็นที่รู้จักของคนผ่านไปผ่านมา รวมถึงผมด้วย ทั้งที่พักหลังก็ไม่ได้มาช่วยพ่อแม่เยอะๆ แบบตอนเด็กๆ ด้วยภาระงานที่มากขึ้น รวมถึงนิสัยตัวเองที่ไม่ค่อยจะชอบพบเจอคนเยอะๆ เท่าไหร่ ตอนนี้ก็เลยยกหน้าที่ให้พี่คนกลางที่เป็นคนช่วยพ่อแม่ขายของประจำไปเลย

แต่ถึงผมจะร้างๆ จากวงการขายของไป ก็จะยังมีคนที่ยังรู้จักผมมาตั้งแต่สมัยผมยังเด็กๆ ได้แก่คุณลุงคุณป้าทั้งหลาย ที่ทักทายด้วยคำพูดเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางทีพอบ่อยๆ เข้าก็รำคาญอยู่ในใจเหมือนกัน แต่ก็ยิ้มรับ-สวัสดีครับไปตามระเบียบ

มีลุงท่านนึงที่ผมรู้จักมาตั้งแต่ยังเด็กๆ พอแกเจอหน้าผมทีไรก็จะทักทายด้วยคำว่า “มิตร!!” เสียงดังประมาณ 95 เดซิเบล … พอทักเสร็จ บ่อยครั้งแกก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ บางครั้งผมกำลังเดินเหม่อๆ ก็สะดุ้งเลยให้ตายเถิด เอาจริงๆ ถึงแกไม่ได้ทักวันละ 30 รอบ แต่กับการทักอย่างเสมอๆ ซ้ำๆ ทุกๆ วัน บางทีมันก็ทำให้หงุดหงิดในหัวใจได้ไม่น้อย

แต่ผมก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดอะไร พอเลยจุดนั้นไป 3 นาทีก็ลืมแล้ว

….

แล้ววันนี้ลุงแกคนนั้นก็ทักด้วยเสียงอันดังอีกตามเคย พอดีว่าตอนนั้นอยู่กับพี่ผมพอดี เลยถามพี่ว่าโดนลุงแกทักชื่อแบบเดียวกับของผมหรือเปล่า … ซึ่งก็แน่นอนว่าโดนเหมือนกันนี่แหละ

แต่ความต่างอยู่ที่ทัศนคติของพี่ที่มองคุณลุง คือแกมองว่าที่แกทักชื่อผมซ้ำๆ ทุกวันที่ผมกลับมาบ้าน นั่นก็คือการแสดงออกของแกว่าแกยังคิดถึงผม เป็นการเตือนให้ผมตระหนักว่ายังมีคนที่ยังนึกถึงอยู่ ทำให้ผมระลึกว่าผมยังมีตัวตน ยังมีคนที่ยังรัก อย่างน้อยก็ลุงแกหนึ่งคนนี่ล่ะ

ว่าไปแล้วก็เลยเกลียดความใจแคบของตัวเองอยู่ลึกๆ

ถ้าวันนึงเสียงทักทายนั้นหายไป ผมอาจจะเหงามากทีเดียว