by

วันเด็ก – วัยเด็ก

cover

1.
ตั้งแต่จำความได้ ตอนเด็กๆ จะเป็นธรรมเนียมว่าวันนี้จะเป็นวันที่พ่อแม่ต้องจะพาไปเที่ยว เป็นวันที่พ่อแม่และพี่ชายทั้ง 2 คนได้ออกไปทำกิจกรรมร่วมกัน เป็นวันที่รอคอยให้มาถึงเพราะวันอื่นก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ตามประสาครอบครัวคนจีนที่ทำธุรกิจค้าขาย ปิดร้านค้าจนแทบจะนับวันได้ วันนี้จึงเป็นวันที่พิเศษที่สุดที่เราได้ไปดูรถถัง สวนสัตว์ ปั่นเรือถีบ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก

2.
ครอบครัวผมในวัยเด็กไม่ได้มีฐานะอะไรที่ดีนัก อยากได้อะไรก็ไม่ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ ของเล่น-ของสะสมก็ไม่ได้มีอะไรมากมายเหมือนคนอื่น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้น้อยใจอะไรมากมาย ส่วนหนึ่งเพราะแม่ค่อนข้างสอนมาอย่างเข้มข้นกับการให้รู้จักใช้เงิน และไม่เอาเราไปเปรียบเทียบกับใคร จะว่าไปสิ่งที่ขาดหายไปและรู้สึกเสียดายเมื่อโตขึ้น นั่นคือการเติบโตขึ้นมาพร้อมกับเกมและการ์ตูน พอใครมาคุยเรื่องพวกนี้ทีไรก็ไม่รู้จะคุยอะไร

3.
มองย้อนกลับไปในวัยเด็ก ผมค่อนข้างเป็นคนโมโหร้าย พี่ชายเล่นมายากลขึ้นมาแล้วผมจับไต๋ไม่ได้ ผมต้องทำทุกวิธีให้ผมรู้ให้ได้ว่าเบื้องหลังของกลนั้นคืออะไร สุดท้ายก็ต้องอาละวาด เดืิอดร้อนไปถึงพ่อแม่ต้องอ้อนวอนให้พี่ชายเฉลยกลให้ หรือแม้กระทั่งผมทะเลาะกับพี่ชายก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือ ทำลายการบ้านงานฝีมือจนเอาไปส่งครูไม่ได้ — ทุกครั้งที่เกิดการทะเลาะและขัดแย้งกัน พ่อก็จะใช้วิธีไต่สวนคู่กรณีทั้งคู่ และลงดาบด้วยก้านมะยมที่เด็ดจากข้างบ้าน ใครผิดมากก็โดนมาก ใครผิดน้อยก็โดนน้อย ท้ายสุดคนทายาให้ที่ฝ่ามือก็เป็นแม่นี่แหละ

4.
สิ่งเดียวที่ยังรู้สึกผิดจากวัยเด็ก คงเป็นที่ครั้งหนึ่งที่ทำให้แม่ร้องไห้ จำสาเหตุไม่ได้ชัด แต่หนึ่งในนั้นคือมีการพูดจาหยาบคายใส่แม่ ทั้งๆ เป็นคนที่จดจำรายละเอียดในวัยเด็กอะไรไม่ได้มาก แต่ภาพที่แม่ร้องไห้นี่ก็คือส่วนหนึ่งในภาพความทรงจำนั้น และมันคงไม่อาจลบไปได้อีกแล้ว

5.
วันเด็กครั้งสุดท้ายที่พ่อแม่ไม่ได้พาไปเที่ยวเกิดขึ้นในปีไหนจำไม่ได้ชัด แต่ที่จำได้คือเป็นความรู้สึกเศร้าเล็กๆ พร้อมกับความคิดที่ว่าเราคงโตเกินไปสำหรับวันเด็กแล้ว

เขียนในวันเด็ก – 2557

(photo credit: 27147 via photopin cc)

Write a Comment

Comment